وجوه اثبات اين حديث شريف بتفصيل مذكور شده بادنى تامل در ان اختصاص جناب امير المؤمنين عليه السّلام به اين فضيلت باهره و منقبت ظاهره ثابت و متحقق مىگردد فلا تكن من الذاهلين بالجمله نفى اختصاص جناب امير المؤمنين عليه السّلام ببابيت مدينهء علم ازين حديث شريف مكابرهء واضحه و مباهتهء لائحه و صراحة مخالفت اهلبيت جناب رسالت مآب صلّى اللَّه عليه و آله الاطياب و معاندت جمله اصحاب آن جناب و مشاقت اعاظم علماى انجاب خود مىباشد و اگر ازين همه در گذريم و ديده را ناديده و شنيده را ناشنيده انگاشته بنابر تجاهل و تغافل بنبانى گذاريم و فرض نمائيم كه درين حديث شريف هيچ لفظى نيست كه دلالت كند كه براى مدينهء علم يك باب ست بلكه ممكنست كه آن را ابواب متعدده باشد ليكن آخر بيان بايد كرد كه ماوراى جناب امير المؤمنين عليه السّلام آن ابواب كدام اشخاص هستند و بچه دليل ايشان را باب مدينهء علم بايد گفت اگر اولياى بنبانى گويند كه آن ابواب خلفاى ثلاثه هستند و مدينهء علم شامل بر ابواب اربعه است پس در ما سبق به حمد اللَّه تعالى بجواب كلام اول عاصمى قلع و قمع اين زعم باطل و رجم عاطل بتفصيل تمام مبين شده و اگر باتباع كلام ديگر عاصمى گويند كه آن ابواب خلفاى ثلاثه و أبى بن كعب و معاذ بن جبل و زيد بن ثابت و ابو عبيده بن الجراح و حضرت ابو ذر بود در پس نقض محيط و رضّ بسيط اين كلام موهون النظام نيز در ما سلف مبرهن گرديده و اگر بتقليد قارى عارى بسرايند كه جميع اصحاب جناب رسالت مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ابواب مدينهء علم بودند پس براى ابطال اين خيال محال آنچه آنفا در ردّ و اخمال كلام قارى بفضل ايزد بارى مذكور شده كافى و وافيست و هر كه ادنى تتبعى در سيرت اصحاب نموده و بشطرى از احوال ايشان هم برخورده بكمال تحقق مىداند كه هرگز جملهء اصحاب جناب رسالت مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم قابليت بابيت مدينهء علم نداشتند زيرا كه بسيارى ازيشان در جهل و ضلال و قلت معرفت و علم بلكه فقدان كلى آن به حدى غريق و عريق بودند كه ناگفته به است پس چگونه كسى اين چنين اشخاص را ابواب مدينهء علم دانسته ابواب جهل خود را بر اهل عالم مفتوح خواهد كرد و چون در همين زمره حضرات ثلاثه نيز داخل هستند بلكه در قطع فيافى جهل و احراز اقمشهء جهالات ايشان بر ديگر اقران خود سابق الاقدام مىباشند لهذا حرمان شان از فضل بابيت مدينهء علم اظهر